48 grote storingen in twaalf maanden. Wat is er aan de hand bij GitHub?

Op 17 augustus lag GitHub bijna acht uur plat. Eén middag, en daarmee was zo ongeveer het hele jaarbudget aan toegestane downtime op. Ik zat die middag naar een pipeline te kijken die nergens heen ging en dacht: dit is niet de eerste keer dit jaar.

Even vooraf: dit is een zeepkist, geen productvergelijking. Wij gebruiken GitHub én GitLab, elke dag, bij klanten en bij onszelf; ik heb geen kamp. Wat ik wél had was een ongemakkelijk gevoel, en toen ik de cijfers erbij zocht bleek het geen gevoel te zijn.

Tussen mei 2025 en april 2026 telde GitHub volgens een analyse van zijn eigen statuspagina 257 incidenten, waarvan 48 grote storingen, met februari 2026 als slechtste maand. De drie negens (99,9 procent) die Enterprise-klanten contractueel beloofd krijgen, zijn in die periode niet gehaald.

Maar het interessantste getal is een ander: 83 van die 257 incidenten kwamen door capaciteit en belasting, veruit de grootste enkele oorzaak. Dit platform struikelt dus niet over een slechte migratie of een kapotte deploy; het krijgt meer werk binnen dan het aankan. Meer gemelde incidenten kan ook meer openheid betekenen, dat geef ik toe, maar deze rapporten komen van GitHub zelf.

Dat capaciteitsgetal is een symptoom van het jaar waarin we zitten. Een team van tien mensen pushte vroeger een stuk of dertig keer per dag. Datzelfde team met agents erbij opent pull requests, draait pipelines, doet reviews en herstart builds in een tempo waar geen enkele capaciteitsplanning van vijf jaar geleden op gebouwd is.

Het gevolg is wrang. Juist nu je platform het meest moet kunnen hebben, is het de bottleneck. Je agents staan te wachten op een runner. Het duurste onderdeel van je toolchain is niet meer het model, het is de wachtrij ervoor. Wat dat wachten een engineer per dag kost, rekenden we eerder uit.

In augustus 2025 vertrok Thomas Dohmke als CEO van GitHub. Er kwam geen opvolger; de leiding rapporteert sindsdien rechtstreeks aan Microsofts CoreAI-team onder Jay Parikh. Na bijna zeven jaar als zelfstandig opererend onderdeel staat GitHub in het organogram als divisie. Ik roep al jaren dat Microsoft aan het omgekeerde Midas-syndroom lijdt: alles wat ze aanraken en met internet te maken heeft, verandert in stront. Het is een grap, maar het lijstje eronder is dat niet. Skype: 8,5 miljard dollar in 2011, op 5 mei 2025 uitgezet na 22 jaar. Nokia: 7,2 miljard gekocht, 7,6 miljard afgeschreven, plus 18.000 ontslagen. Yahoo is wat mij betreft de mooiste, want dat is juist ontsnapt: het bestuur wees Microsofts bod van 44,6 miljard uit februari 2008 unaniem af, en verkocht acht jaar later de kernactiviteit voor 4,5 miljard.

Maar hier moet ik mezelf corrigeren, en dat doe ik graag: bij GitHub is het ze zeven jaar lang níet overkomen. Zeven jaar waarin GitHub gewoon GitHub bleef, met een eigen CEO en een productrichting die niet uit Redmond kwam. Dat is de langste remissie in het hele lijstje, en precies daarom is het nieuws van vorig jaar zo vervelend.

Wie denkt dat dit alleen over Microsoft gaat, moet naar Bitbucket kijken. Atlassian kocht het in 2010 en ik was destijds oprecht enthousiast: Bitbucket Pipelines had als een van de eersten een CI die volledig op Docker-images draaide, je hele build-omgeving werd één regel in een yaml-bestand.

Het kantelpunt kwam in augustus 2019, met de aankondiging dat Mercurial eruit ging. Op 1 juni 2020 waren die repository's weg. Bitbucket wás de Mercurial-host: daar kwam het vandaan, dat was zijn onderscheid. Daarmee ruimde Bitbucket zijn eigen bestaansreden op, omdat die niet meer in het kwartaalplan paste. Wat daarna kwam is een langzame afbraak die iedereen die er wel eens inlogt herkent, en voor Bitbucket vrezen wij dat hulp te laat komt.

Ondertussen doet GitLab al jaren hetzelfde saaie kunstje: leveren. Source control, CI/CD, scanning, registry en planning in één product, in plaats van een marktplaats vol integraties die je zelf aan elkaar knoopt. Op beschikbaarheid rapporteerde GitLab 99,98 procent in november 2025 en 100 procent in augustus en september. Beide leveranciers beloven 99,9; er is er één die het haalt. Voordat iemand denkt dat ik nu GitLab-fanboy ben: er is twee keer overnameinteresse van Datadog gemeld, de laatste keer in oktober 2025, onbevestigd en door analisten sceptisch ontvangen, dus neem het als ruis. Maar de zelfstandigheid van GitLab is een marktvraag en geen natuurwet. Wie vandaag bij GitHub wegloopt omdat het een divisie werd, kan over twee jaar hetzelfde meemaken. Welke van de twee bij jou past is precies waar onze tech-consultancy voor bestaat.

Wij oordelen niet en wij kiezen niet. Bij ZEN draaien klanten op GitLab en op GitHub, en dat blijft zo; wij bouwen de ontwikkelstraat eromheen. Wat wij wél vinden: één grote leverancier van source control en CI is geen markt, dat is een single point of failure met een verkoopafdeling. Er moeten er minstens twee zijn, want de dag waarop er één omvalt, voor acht uur of voor altijd, mag geen dag zijn waarop de halve industrie stilstaat. Zo'n dag landt trouwens rechtstreeks in je DORA-cijfers. Dus: GitHub, los het op. Die capaciteit is een oplosbaar probleem en je hebt de rijkste moeder ter wereld. We hebben je nodig. GitLab, blijf doen wat je doet. En Bitbucket: het spijt me oprecht, want je was ooit het leukste van de drie.