AI-vampiers: de verborgen prijs van twintig agents

Een tijdje terug zat ik om twee uur 's nachts nog agents bij te sturen. Er moest niets af; ik kwam niet los van het bijsturen zelf. De ene kwam terug met een resultaat, de volgende stond klaar voor een nieuwe opdracht, en telkens was er weer iets waar ik nog even wat van moest vinden. Het blijkt een naam te hebben.

Marc Andreessen, mede-oprichter van Netscape en durfkapitalist bij Andreessen Horowitz, beschreef in de Joe Rogan Experience een term die volgens hem in de Valley rondgaat: de AI-vampier. Zijn omschrijving: "it's when AI turns you into a vampire. You're up all night doing AI coding… You're getting so much done that you can't turn off." Hij vertelt het als een succesverhaal, en begint bij een echte puzzel: als agents je twintig keer zo productief maken, zou je verwachten dat programmeurs minder gaan werken. "What's actually happened is virtually to a person, they're all working more hours than ever." En dan komt de passage die me bijbleef, over zijn vrienden in het vak, van wie sommigen behoorlijk bekend zijn: "when you talk to them now as opposed to six months ago, they look terrible. They're sleep deprived… And they're absolutely ecstatic." Zichtbaar op, en tegelijk dolgelukkig: van binnenuit voelt het niet als opbranden. Rogans reactie is de scherpste van het hele gesprek: hoeveel Adderall is er inmiddels verkocht?

Het mechanisme dat Andreessen beschrijft is wachttijd. Je geeft een agent een opdracht, die werkt een minuut of tien en komt terug "like a puppy" met een resultaat. Jij beoordeelt het en geeft de volgende opdracht. Alleen: die tien minuten zijn dood. Dus open je een tweede venster. En een derde. "The state-of-the-art today in the valley is 20 bots at a time." Je werk is een pollingloop geworden met een interval van tien minuten. En daar zit de klem, in Andreessens eigen woorden: "The opportunity cost of going to sleep is too high because if you go to sleep, you won't be with your 20 AI coding agents." Slapen is geen rust meer, het is stilstand van een ploeg die jij aanstuurt.

Wat daarbij verdween, benoemt hij zelf, zonder er een conclusie uit te trekken. Over het oude model: "you have to spend like two hours refamiliarizing your brain with all the code, then you work for 10 hours, then you spend two hours trying to unplug." Twee uur opstarten, twee uur afbouwen. Dat afbouwen was de terugweg, en de agentloop heeft hem geschrapt. Er is niets meer om uit los te komen, dus kom je er niet uit: er is geen moment meer waarop het af is.

Andreessen verzwijgt de schade niet; hij noemt de wallen onder de ogen zelf. Mijn bezwaar is dat hij ze onder voordelen schaart, en dat is de verkeerde kolom. In elk ander vak is "hij ziet er slecht uit, hij slaapt niet, en hij vindt het geweldig" geen productiviteitscijfer maar een reden voor een gesprek. Wij schreven eerder al dat constante AI-hulp uitputtend werkt. Dit is de volgende fase daarvan: het plezier zelf houdt je wakker, en daardoor zie je de uitputting te laat aankomen.

Er zit nog een tweede laag onder. Twintig keer meer output leidt niet tot minder werk, want de vraag beweegt mee: "every company has a thousand things they've wanted to have code for that they've never been able to get to." Hij brengt dat als goed nieuws: geen werkloosheid, elastische vraag. Dat klopt ook, en we schreven zelf dat code goedkoop wordt en engineering niet. Maar lees hetzelfde feit eens vanaf de andere kant: de backlog is nu per constructie oneindig. Er komt geen avond meer waarop het lijstje leeg is, en dat lijstje was wat mensen liet stoppen. Wie de finish weghaalt en er niets voor terugzet, houdt alleen de vampier over. DHH stuurt inmiddels zestien agents tegelijk aan over vier machines, en bij hem werkt dat door zijn oordeel over wat níet gebouwd hoeft te worden. Grenzen stellen is organisatiewerk, geen toolkeuze.

Ik ben geen buitenstaander hier; ik zat om twee uur 's nachts zelf nog bij te sturen. Dus geen preek, maar wat ik met mezelf heb afgesproken, en wat mij betreft in elke teamafspraak thuishoort:

• Een maximum aan parallelle agents. Dat aantal bepaalt hoe fijn je dag uiteenvalt in blokken van tien minuten. Bij drie kun je nog nadenken, bij twintig ben je dispatcher.
• Een harde eindtijd, en agents die daarna niets meer starten. Een draaiende agent is een reden om terug te komen. Dat moet ophouden vóór jij ophoudt.
• Output van de nacht wordt 's ochtends beoordeeld. Om twee uur 's nachts review je niet, dan keur je goed.
• "Klaar" is een besluit, geen lege wachtrij. Als de backlog oneindig is, moet iemand expliciet zeggen dat dit genoeg was. Doe je dat niet, dan zegt de tool het nooit.

Geen van die vier is een technisch probleem. Dat is ook Andreessens eigen ontsnappingsroute, aan het eind van hetzelfde gesprek: "the fundamental moral and ethical issues are still the ones we have to answer." Prima, dan is dit er een van, en dit is mijn antwoord. Bij ZEN zit het inmiddels in hoe we werken: agents lopen binnen afgesproken grenzen, reviewen doen we uitgerust, en de vraag of iets gebouwd moet worden komt vóór de vraag of een agent het kan; dat tweede antwoord is tegenwoordig altijd ja. Dat is waar onze AI-native software engineering en AI-consultancy over gaat: een tempo dat je volgend kwartaal nog volhoudt.